Niedzielna wycieczka:)

Dziwny tydzień się zapowiada, 

bo przyszło mi pracować niemal bez odpoczynku przez dwa tygodnie.

Właśnie trwa ten drugi.

W sobotę byłam na wykładach
Polskiego Związku Logopedów
w Gdańsku.
Kapitalne wykłady,  a spotkanie z KOPIKO

(wirtualną koleżanką) jeszcze fajniejsze..
i w sumie ta kawa z Hanią to był jedyny odpoczynek.

W niedzielę J. przeciągnął się rano,
wyjrzał przez rolety
i rzucił hasło..
"Nad morze jedziemy".
Po 40 minutach siedzieliśmy w aucie.

Do Gdańska mamy 130 km...
dzień wcześniej sama zrobiłam tę trasę,
teraz jechaliśmy wszyscy.

Najpierw wielka zabawa  w SMYKU :)
ot tak..

siostra z bratem:)

Potem udawali, że pozują do zdjęcia.

 

a potem weszłiśmy do oceanarium.

Jędrulek był zachwycony:

tak blisko ... takie ryby...

 

A Ola robiła rybom zdjęcia. 

A ta rybka po prostu zakochała się w obiektywie:

 

 I jeszcze cieniutkie płaskie ryby:)

 

Dzień pełen wrażeń zakończylismy w Barze Przystań

w Sopocie, przy samej plaży.

Junior pozował do zdjęć:)

W barze było tłoczno, ale ryba warta czekania:)

 a po obiedzie poszliśmy oglądać ptaszynki na wodzie
radośnie okrzyknięte przez Juniora "kaka":)

Nie tak latwo pchać wózek pod górkę po piachu:)

No to wracamy....

To podobno była wolna niedziela i cudowny odpoczynek.

Tylko czemu jestem taka zmęczona?

zmiany, zmiany, zmiany...

Nadszedł czas zmian.

Może za sprawą nowego roku (okropnie dawno tu nie zaglądałam),

może za sprawą nadchodzącej wiosny :)

może za sprawą, Jędrusia, który z każdym dniem jest coraz bardziej "dorosły".

W każdym razie...

Po pierwsze: wracam do pisania, częstszego.

Może czas zakończyć "żałobę"  po multipy?

Pisze od dawna na forum odchudzaczek, 

ale nie wszystkie moje wirtualne znajome tam bywają, bo i pewnie nie muszą.

Tak więc będzie mnie tu więcej.

I w zakresie pracy

I w zakresie pasji:))))

Po drugie:

Natknęłam się w pewnym miejscu na znany mi nick,

Bardzo znany...

Wróciłam do mojego pierwszego miejsca  w sieci,

no dobra, drugiego.

Od nowa zabieram się za wyszywanie kwadracików

dla  "kołderek za jeden uśmiech".

Przypomnaiło mi się jakie to było cudne uczucie,

gdy po raz pierwszy spotkałyśmy się realnie u jolate .....

a potem na kołerkowym szyciu.

I okazało się, że nie jestem inna, bo wyszywam, bo szyję...

Bo takich "innych" jest tu z 50 sztuk:)

Że jestem... normalna, jak i one :))))

Tak więc mam juz pierwszy schemat

(opracowany przez moja sis:))

Dobieram kolorki i lada moment zaczynam znowu wyszywać:)))

Po trzecie:

Od poniedziałku biegam.

Pokochałam bieganie kilka lat temu, biegałam co wieczór.

Najdłuższa trasa liczyła 13,5 km w 1,5 godziny.

Niestety w ciąży musiałąm leżeć, potem trzy operacje nóg.

Potem malutki Jędrulek.

Ale Jędruś ma juz 1,5 roku, nogi są zdrowe,

a ja w poniedziałek i wtorek wieczorem

założyłam biegowe ubranka, wpięłam w uszy słuchawki i ...

pobiegłam.

Tęskniłam za tą chwilą.

Ciało nie zapomniało....

Poniedziałek - 3 km w 25 minut

Wtorek - 4 km w 35 minut.

Znowu biegam:)))

Jeśli tu zaglądacie miło byłoby o tym wiedzieć.

Ja tu będę częściej.

Czas na nowe, żywe miejsce w sieci:)

Goście z zaświatów.

Przeglądając ulubiony Szmatex trafiłam na bluzkę.

Za duża na Juniora i na wszystkie znajome mi dzieci.

Szkoda, bo fajna:)

Goście z zaświatów opanowali mój święty spokój.

Wróciłam od kasy.

Wrzuciłam do koszyka, zapłaciłam.

Wiedziałam, po prostu wiedziałam, że jeśli nie kupię,

będzie mnie to męczyło.

Cena powalająca - 3,5 zł.

 

Marzyłam, by znalazła się dziś taka chwila,

bym mogła zniknąć w gabinecie.

Pierwotnie miała wyjść poduszka,

 ale musiałam dopasować wymiar 

do wymiaru motywu z bluzki.

Nie chciałam stracić żadnej postaci.

bluzka za 3,5 zł :)

szmatka wyszperana wcześniej

no i szyjemy wieczorową porą :)

każdy stwór został dookoła obszyty

W sumie wyszła standardowa poszewka na jaśka,

ale Junior nie śpi na poduszce.
 

Włożyłam do środka cztery warstwy ocieplacza

 i mamy coś w rodzaju...

poddupnika:)))))
 

Coraz chłodniejsze dni, a on z pupą na podłodze:)

Nie zapomniałam jak się szyje.

Odpoczęłam... jak kiedyś....

45 rocznica ślubu
 

Tydzień temu moi teściowie

obchodzili 45 rocznicę ślubu.

Szafirową:)

Zrobiłam kartę z ich ślubnym zdjęciem...

 

oraz ułożyłam życzenia...

 

I czas płynie dalej........

DUPLO. Zwierzęta i płytka. Ćwiczenia małej motoryki.

Od jakiegoś czasu chodziło za mną, 

by sprawdzić, czy Junior potrafi

 użyć siły w swoich paluszkach.

Owszem, ładnie chwyta już od dawna,

jednak nie bardzo chciał pokazać, że umie rozłączyć klocki.

Rozłączanie klocków to nuuuda:))

Ma jednak płytkę.

Niebieską płytkę, którą z niezwykłym uporem wsuwa pod meble.

I na tej płytce postawiłam/przypięłam mu 

zwierzaki - klocki.

Żałuję, że nie nagrałam 

z jaką siłą Junior odczepiał te zwierzaki :)

przy pierwszej próbie.

Ale już wiem.

14 miesięczny Jędrulek potrafi chwycić chwytem pęsetowym

i używając siły odczepić klocek.

Płytki gotowe do akcji:)

  

Pierwsze próby:)

No i poszło....:)

ech ten słoń...

 

ten słoń trzyma się płytki najmocniej...

ale fajna ta żyrafka:)))

ale dałem mu radę:)

Niebawem następna lekcja:)))

Tęcza.

Żeby rozpocząć zabawę z kolorami

postanowiłam za pomocą "śmieci"

stworzyć Juniorowi coś niezwykłego.

Bardzo lubię robić pomoce ze zwykłych przedmiotów - 

wtedy mama na terapii swojego dziecka widzi, że sama też zrobi.

Że nie musi kupić.

Dla mnie to ważne.

Juniorowa tęcza powstała z sześciu butelek od frugo:)

i opakowania barwników do jajek

(spróbujcie je kupić w sezonie wakacyjnym:)

i kawałka fioletowej bibuły.

Pięć kolorów powstało po wsypania odrobiny barwnika do wody,

szósty, fioletowy - z namoczonej w wodzie bibuły.

Bardzo mocno zakręcone nakrętkami butelki

ustawiłam na parapecie, na arkuszu białego papieru.

Mam bardzo słoneczne okno i tęcza zdobi naszą kuchnię:)

Juniorowi się podoba:) 

Zaczynamy zatem przygody z barwą:))

Czas zacząć naukę:)

Sama nie wiem kiedy minęło 13 miesięcy  życia Juniora.

Nadszedł czas, by Junior rozpoczął naukę.

Na razie pod czujnym okiem mamy
i z pomocą siostry:)

Pierwsza lekcja to sorter z kulkami.

Sorter wykonany z pojemnika po herbacie oklejonego folią samoprzylepną.

Kulki różne posiadane w domu, ale ważna była średnica - nie da się ich połknąć

(Junior wielokrotnie próbował)

Instruowany przez siostrę Junior świetnie sobie poradził.

Za nami kilka lekcji wrzucania kulek.

Na widok tacki z kulkami i czerownego sortera Jędruś piszczy z zachwytu.

1. Trochę się ślinię:)

2. Będę wrzucał.

3. Kolejna kuleczka.

4. Puściłem kulkę:)

5. I kolejna kulka.

6. O tam do środka wpadła:)

7. To się tu nie mieści.

8. Pomożesz Ola?

Wiem, że nóżki nie tak ułożone,

ale fascynacja kulkami była zbyt wielka, by pilnować jeszcze nóżek:)

Zapraszam do podglądania Juniora i jego pierwszych kroków w świecie nauki i techniki:)